طبق آمار سازمان بازیافت و تبدیل مواد شهری ، حقیقت تلخ این است : ایرانی ها هر سال در روز طبیعت 15 تا 30 در صد از طبیعت سرزمین شان را تخریب می کنند . پیامدهای گردشگری نامطلوب می تواند از تخریب ناشی از سدسازی ، جاده سازی و سازه های بتونی بیشتر باشد . بطری نوشابه ای که در طبیعت رها می شود ، تا 450 سال بعد بدون تجزیه باقی می ماند ، بطری های شیشه ای 500 تا یک میلیون سال نیاز به زمان برای تجزیه دارند ، قوطی کنسرو200 سال و مواد پلاستیکی 300 سال . با این حساب ، فرزندان مان را از دیدن جلوه های بی همتای طبیعت محروم می کنیم .

سیزده بدر روز آشتی با طبیعت را تبدیل به جریان زباله ها در رود ، به شکستن شاخه ها در حالی که به امید بهار شکوفه باران شده اند ، به شستن ماشین در آب جاری رودخانه ها ، به عوض کردن روغن خودرومان در حاشیه چمن زار سرسبز ، کندن گل ها و مشاهده پژمردگی هایشان و بالاخره روز نحسی برای طبیعت نکنیم . آشتی با طبیعت را در قوطی کنسروهای رها شده بر روی خاک ، خطوط عبور ماشین در مراتع ، درختان سوخته ، لنگه کفش های رها شده در آب و ..... خلاصه نکنیم . در صحبت از کوچک تا بزرگ ، عقیده داریم و می دانیم که ریختن زباله در طبیعت زشت و ناپسند است ، پس این همه زباله در طبیعت از کجا می آید؟

بیایید در این روز به دامان طبیعت برویم تا از زمزمه آب ، آواز پرندگان ، شکوه آبشارها ، سبزی چمن و رویش گل ها و ... لذت ببریم ، سبزه را به نشانه هدیه به طبیعت ، به آب بیاندازیم و حداقل زباله های خودمان را جمع آوری و به مراکز زباله شهری انتقال داده و اگر هر فرد کمی هم زباله های از قبل به جا مانده در طبیعت را جمع آوری کند ، روز طبیعت را بهتر پاس خواهیم داشت . بیایید شعار سیزده بدر را به این شکل تغییر دهیم :

سیزده بدر روز حفظ طبیعت