از شخصیت فاطمه سخن گفتن بسیار دشوار است . فاطمه یک زن بود ، آن چنان که اسلام می خواهد که زن باشد . تصویر سیمای او را پیامبر خود رسم کرده بود و او را در کوره های سختی و فقر ، مبارزه و آموزش های عمیق و شگفت انسانی خویش پرورده و ناب ساخته بود . وی در همه ابعاد گوناگون زن بودن نمونه شده بود . مظهر یک دختر در برابر پدرش ، مظهر یک همسر در برابر شو یش ، مظهر یک مادر در برابر فرزندانش ، مظهر یک زن مبارز و مسئول در برابر زمانش و سرنوشت جامعه اش . وی خود یک امام است ، یعنی یک نمونه مثالی ، یک تیپ ایده آل برای یک زن ، یک اسوه ، یک شاهد برای هر زنی که می خواهد ، شدن خویش را خود انتخاب کند .

نمی دانم از او چه بگویم ؟ چگونه بگویم ؟ خواستم بگویم : فاطمه دختر خدیجه بزرگ است ، دیدم فاطمه نیست ، خواستم بگویم : که فاطمه دختر محمد است ، دیدم که فاطمه نیست .

خواستم بگویم : که فاطمه همسر علی است . دیدم که فاطمه نیست .                                                  خواستم بگویم : که فاطمه مادر حسین است ، دیدم که فاطمه نیست .                                               خواستم بگویم : که فاطمه مادر زینب است ، باز دیدم که فاطمه نیست .

نه ، این ها همه هست . و این همه ، فاطمه نیست . فاطمه ، فاطمه است .

منبع : بخشی از کتاب دکتر علی شریعتی