تحلیل صعود سریع به ارتفاعات
هر چه بالاتر می رویم از فشار هوا کاسته می شود ( هوا رقیق تر می شود ) و این بدین معناست که در هر نفسی که می کشید ، اکسیژن کمتری در یافت می کنید . اکسیژن انرژی لازم برای حرکت را تامین می کند ، اکسیژن برای فعالیت های مغزی ، گوارشی ، التیام دادن زخم ها و هر نوع فعالیت طبیعی بدن ضروری است .وقتی بدن اکسیژن کمتری بگیرد ، مجبور است خود را با شرایط موجود وفق دهد ، تنفس تندتر و عمیق تر می شود . بدن گلبول های قرمز بیشتری تولید می کند تا مقدار اکسیژن بیشتری را در خون حمل کند . زمان سپری شده ، بر واکنش های تطابقی بدن تاثیر گذار است . اگر شما آرام حرکت کنید ، شما سالم می مانید . صعود سریع ، خطر پذیری و رنج کشیدن از بیماری های ارتفاعات را به دنبال خواهد داشت .
کوهنوردان مبتدی و توریست ها اغلب اطلاعات کمی نسبت به بیماری های مربوط به ارتفاعات دارند و اگر بطور سریع با تله کابین و قطار کوهستان ، بالا برهای ویژه اسکی و .... به ارتفاعات بروند معمولا دچار سر درد خواهند شد .
علائم شایع بیماری ارتفاع : سردرد ، حالت تهوع ، خستگی ، بی اشتهایی ، سرگیجه و اختلال در خواب
پنهان کردن و کتمان علائم فوق و اصرار فرد بر صعود می تواند کشنده باشد . اگر با استراحت و کاهش فعالیت ، علائم کاهش پیدا کرد ، زمان بیشتری را برای استراحت و به اصطلاح هم هوایی اختصاص دهید . اما اگر بدتر شدید ، ارتفاع را کاهش دهید و جهت شب مانی حداقل 500 تا 1000 متر پایین تر بروید .
ادامه دارد