اثر ارتفاع بر روی مغز : مغز تحت تاثیر ارتفاع و کمبود اکسیژن دچار التهاب می شود .در نهایت دچار تورم شده و ادم مغزی ( آب آوردن مغز ) اتفاق می افتد و اگر درمان نشود ، سریعا کشنده است . برخی ها شاید هیچ علامتی از ارتفاع زدگی نداشته باشند و برخی ها از علائم زیر رنج ببرند :

سر درد ، از دست دادن تعادل ، تغییرات در خلق و رفتار ، گیجی ، استفراق ، اختلالات بینایی ، شنوایی ، لامسه و بویایی ، ضعف در بازو و ساق پاها

آنچه که هنگام ارتفاع زدگی باید انجام شود : تمام مدت در کنار شخص بیمار باشید و او را تنها نگذارید . بلا فاصله و بدون فوت وقت ارتفاع را کاهش دهید . بعدا یا صبح فردا شاید خیلی دیر باشد .بیمار را به حالت نشسته ( عمودی ) قرار دهید . اگر واقعا قادر به کاهش ارتفاع نیستید ، توسط کپسول اکسیژن یا کیسه پر فشار ( گاموبک ) به بیمار اکسیژن برسانید .

افرادی که قصد صعود به ارتفاعات را دارند باید از آموزش های لازم مرتبط با ارتفاع و چگونگی سازگاری با آن بهره مند شوند . اگر می خواهید دچار بیماری ارتفاع نشوید ، بهتر است قبل از صعود ، در ارتفاعات پایین تر تمرین داشته باشید و شب مانی در ارتفاعات پایین تر را تجربه کنید . بعضی افراد نیاز به تمرین و سازگاری بیشتر نسبت به ارتفاع را دارند . تفاوت های فردی باعث می شود که همه افراد نسبت به ارتفاع واکنش یکسان نشان ندهند . بنابر این قبل از صعود به ارتفاعات ، در مورد قله ای که قصد صعود به آن را دارید ، مطالعه لازم را انجام دهید . در مورد حوادثی که در زمان های گذشته در آنجا اتفاق افتاده ، اطلاعات لازم را بدست آورید و آمادگی جسمانی لازم را با تمرین و تغذیه مناسب برنامه ، پیدا کرده و با سرپرستی با تجربه و آگاه اقدام به صعود نمایید .

پنهان کردن و کتمان بیماری ارتفاع و اصرار فرد بر صعود می تواند کشنده باشد .