ادامه تاریخ کوهنوردی ایران
سال 1843 میلادی برابر با 1222 خورشیدی ، تئودورکوچی ، پزشک گیاه شناس اتریشی روز اول اوت 1843 به قله دماوند صعود کرد و در دره لار و منطقه لاریجان به پژوهش پرداخت . وی همچنین در این سال به قله توچال صعود کرد و نخستین سابقه مستند صعود روی این قله را از خود به یادگار گذاشت .
سال 1847 میلادی برابر با 1226 خورشیدی ، در این سال اولین میخ کوهنوردی فنی ایران با کاربرد رکاب ، در صخره بیستون توسط کردبچه ای کوفته شد . هنری راولینسون ، نخستین باز خوان کتیبه صخره بیستون ، از عملیات رقص گونه این فنی ترین کوهنورد ایران ، در سند تاریخی خود که به انجمن سلطنتی آسیا تحویل داده است ، چنین می گوید : کوهنوردان در نهایت مهارت ، به تمامی قسمت های کوه دست پیدا کردند ، اما در نقطه خاصی که در آن افسانه بابلیان حکاکی شده بود نتوانستند دست یابند . در این موقع کرد بچه سرکشی داوطلبانه کار بالا رفتن از صخره را آغاز کرد . اولین اقدام او ایجاد شکافی در صخره بود تا بتواند از آن طریق خود را بالا بکشد . این پسر بچه با کوبیدن یک میخ چوبی در یکی از شکاف های صخره ، طنابی را محکم به آن بست و سپس از طریق آویزان کردن خود ، از نوک انگشتان پا و دست به طور نامتعادلی خود را از آن طناب بالا کشید و به آرامی مسافت 6 متر را عمودی بالا رفت که عمل او بیشتر به معجزه شباهت داشت . او طنابی را که همراه داشت به اولین میخ گره زد و آن را به دومین نیز متصل ساخت و بدین ترتیب هر چند با نوسان توانست خود را در مقابل کوه برجسته صخره قرار دهد ، در این جا یک نردبان کوتاه نشیمن گاهی آونگی همانند صندلی رنگرزها درست کرد و بر روی آن مستقر شد و از آن پس با نظارت من ، طرحی از ترجمه های بابلی کتیبه داریوش روی کاغذ مخصوص قالب گیری کرد .
این رویداد تاریخی صخره نوردی ایران قبل از تاسیس تمام کلوپ آلپاین ها و مدارس کوهنوردی اروپاییان به وقوع پیوسته و 27 سال پیش از تاسیس کلوپ کوهنوردی فرانسه اجرا شده است .
سال 1852 میلادی برابر با 1231 خورشیدی ، در مرداد ماه مهندس معدن شناس اتریشی ( چارنتو ) به بالای کوه دماوند رفت . او از مسیر جنوب شرقی بالا رفت و نوشته است : سرما به حدی بود که حرکت دست و پا ممکن نبود . گویند وقتی چارنتو به قله رسید ، بیرق شیر و خورشید ایرانی را برپا کرد ولی باد آن را انداخت .
دکتر یاکوب ادوارد پولاک اتریشی ، طبیب مخصوص ناصرالدین شاه در باره چارنتو نوشته است : چارنتو معدن شناس، جهت سفر تحقیقاتی به قله دماوند صعود کرد و چون از همراهان خود بیمناک بود ، صعود به قله را به تنهایی انجام داد . در کوه راه را گم کرد و شب را برای این که از سرما مصون بماند در یک گودال گوگرد تا صبح ماند . صبح زود تقریبا ، بی جان او را پیدا کردند و پایین آوردند و اعضا یخ زده بدنش را گرم کردند . او نجات پیدا کرد ولی قوای بدنی و دماغی او به صورت طبیعی بازنگشت .